Καλώς ορίσατε στις ''Απόκρυφες ώρες''

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Απόκρυφες ώρες

Πάλι στα μέρη μας απόψε σε προσμένω
μοιάζω σαν άνθρωπος που ζει μα εγώ πεθαίνω.
Ήρθες Δεκέμβρη ένα πρωί αναπνοή μου
δώρο σε έστειλε ο θεός μες στη ζωή μου. 

Δίχως τα μάτια σου να ξέρεις δεν υπάρχω
μόνο μ' εσένα ύπαρξή μου συνυπάρχω.
Ήρθες και έφερες το φως μες στην ψυχή μου
δεν το αντέχω μην μ' αφήνεις μοναχή μου.

Κάθε του χρόνου μου λεπτό σε περιμένω
δρόμο θανάτου μακριά σου εγώ διαβαίνω.
Ήρθες Φλεβάρη ξαφνικά κι έφυγες πάλι
είπες να κάνω υπομονή κι όπου μας βγάλει.

Κόσμος χιλιάδες μες στο πλήθος περπατάω
σου ψιθυρίζω, γύρνα πίσω σ’ αγαπάω.
Ήρθες και μ' έκλεισες σφιχτά στα δυο σου χέρια
το χώμα αντάμωσε του ουρανού τ' αστέρια.

Χάνω το νου μου αναμνήσεις μας ξεθάβει
τρέχει ξωπίσω σου όνειρα να προλάβει.
Ήρθες Απρίλη μου ανθέ στην κάμαρά μου
την ευτυχία είχα μπρος στα βλέφαρά μου.

Μέσα στα βάθη του μυαλού θα σε γυρεύω
μέρα και νύχτα να θυμάσαι σε λατρεύω.
Ήρθες και πήρες τον καημό μου απ' τα στήθια
του πόθου έγινες η πιο όμορφη συνήθεια.

Τρέμω την ώρα που μου λείπεις και παγώνω
σαν ναυαγός φωνάζω, σώσε με, τελειώνω.
Ήρθες Ιούλη μου καυτός στην αγκαλιά μου
το καλοκαίρι μας κρατώ αναγαλλιά μου.

Στέκω στην πύλη του σταθμού και σε κοιτάω
βήμα στο βήμα την απόσταση μετράω.
Ήρθες να πάρεις δύναμη και 'γω από 'σένα
αν φύγεις έλα γρήγορα ξανά σ' εμένα.

Πέφτει το δάκρυ μου στη γη και τη ραγίζει
τον πόνο που 'χω στην καρδιά μου ζωγραφίζει.
Ήρθες Σεπτέμβρη μια βραδιά εσύ μωρό μου
κυλάς στο αίμα μου ζεις μες στο κύτταρό μου. 

Έμεινα μόνη στη βροχή να σου μιλάω
κρύο σιμώνει και γυμνή σ' ακολουθάω.
Ήρθες και έντυσες με χάδια το κορμί μου
έδωσες νόημα στην άχαρη στιγμή μου.

Μήνας Οκτώβρης ξεκινά και σε ζητάω 
λαθρεπιβάτης στο παρόν σου τριγυρνάω.
Ήρθες σαν θρόισμα του ανέμου έρωτά μου
του φθινοπώρου καρδιοχτύπι μου χαρά μου.

Στην απουσία σου κοιμάμαι και ξυπνάω
η προσευχή μου ν' ακουστεί παρακαλάω.
Με δύο λόγια να στη φέρει ο άγγελός μου..
_Εσύ της μοίρας, ριζικό ο άνθρωπός μου.

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Απόκρυφο όνειρό μου

               

Στη θάλασσά σου ρίχτηκα στα κύματα χτυπήθηκα
πλέχτηκες στα νερά μου
μ' αγκάλιασες θωριά μου.

_Καρδιά μου..

Μια μέρα σ’ αναζήτησα ένα ταξίδι ζήτησα
στης νιότης το νησί μου
απλώθηκες στη γη μου.

_Στιγμή μου..

Στην αγκαλιά σου κρύφτηκα στο πλάι σου κοιμήθηκα
τέρψης παράδεισέ μου
του πόθου καημέ μου.

_Λυγμέ μου.

Στον ώμο σου κρατήθηκα τους εφιάλτες νίκησα
πήρες τα δάκρυα μου
τις μπόρες μακριά μου.

_Χαρά μου..

Το βλέμμα σου αντίκρισα με τη μάτια περίγραψα
της μέθης διαδρομή μου
αίσθησης κορυφή μου.

_Ψυχή μου..

Στα χείλη σου γεννήθηκα στα πέταλά σου ντύθηκα
αγάπης τύραννέ μου
έρωτα λογισμέ μου.

_Ανθέ μου..

Μες στη σιωπή πλανήθηκα σαν αστραπή σκορπίστηκα
στην γκρίζα συννεφιά μου
έγινες ζωγραφιά μου.

_Βραδιά μου..

Μια νύχτα σου αφέθηκα μ΄ ένα φιλί σου δέθηκα
γέμισες την πνοή μου
έσωσες τη ζωή μου.

_Κορμί μου..

Τις ώρες σου συνάντησα σαν ήρθες και σε άγγιξα
στη δίνη των παλμών μου
έντονων στεναγμών μου.

_Παρόν μου..

Στα χέρια σου ζεστάθηκα γυμνή στις φλόγες πιάστηκα
στον όγδοο ουρανό μου
απόκρυφο όνειρό μου.

_Μωρό μου..

Με θέρμη προσευχήθηκα τα πάντα μου αρνήθηκα
λαγνείας πειρασμέ μου
θανάτου άγγελέ μου.

_Θεέ μου..

Σ' εσένα παραδόθηκα άνευ όρων σου δόθηκα
μοίρας παρηγοριά μου
γήινη πυρκαγιά μου.

_Ομορφιά μου..


Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Σύμπαντος κορυφή

Μονάχα εσύ μες απ' το χθες το αύριο μου γεννάς
εκεί στο χάος θες δε θες για χάρη μου γυρνάς.
Η προσευχή κάθε βραδιάς μη νιώσω λησμονιά
στα πέρατα της μοναξιάς η μόνη συντροφιά.

Μονάχα εσύ τα λάθη μου στ' αλήθεια αγαπάς
ακόμη και τα πάθη μου όλα τα συγχωράς.
Στη λύπη το τραγούδι μου με εύθυμο σκοπό
στον πόνο το αγγελούδι μου που έχω στο πλευρό.

Μονάχα εσύ στο πλάι μου τις νύχτες ξενυχτάς
δρόμους σχίζεις στο χάρτη μου σύνορα να περνάς.
Της καταιγίδας την ορμή διώχνεις πιο μακριά
σ' άλλης διάστασης γραμμή με φέρνεις πιο κοντά.

Μονάχα εσύ χωρίς πιοτό μπορείς να με μεθάς
στους ουρανούς σαν το θεό μαζί μου να πετάς.
Αχτίδα ήλιου γίνεσαι σαν χάδι μαγικό
κρυμμένο σ’ ένα όνειρο που είχα μυστικό.

Μονάχα εσύ τον κόσμο μου όλον ταρακουνάς
στην σκέψη πριν το λόγο μου εσύ κατρακυλάς.
Μες στου μυαλού μου τις ρωγμές ανθίζει η ζωή
μετρά της μοίρας τις πνοές μία αναπνοή.

Μονάχα εσύ στα σύννεφα με μια ματιά με πας
στης ηδονής τα κύματα τον πόθο μου σκορπάς.
Σε μια της ώρας μου στιγμή αλλάζει ο καιρός
φυσάει λίβας στο κορμί κι αρχίζει ο χορός.

Μονάχα εσύ τα χέρια μου στα χέρια σου κρατάς
σε άγνωστα λημέρια μου ταξίδια κυνηγάς.
Αρκεί μαζί να ζήσουμε σε κάθε εποχή
 φτάνει οι δυο ν' αγγίξουμε σύμπαντος κορυφή._


Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια
Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Νύχτες των παθών


Αν έρθεις μες στη νύχτα και ντυθείς με τ' όνειρό μου
αν μείνεις μια στιγμούλα μοναχά μες στο μυαλό μου.
Θα έρθεις αντιμέτωπος στην ίδια τη ζωή σου
θα ψάχνεις μέρος να κρυφτείς βαθιά
μες στην ψυχή σου.

Αν πάρεις τα αισθήματα που έχω στην καρδιά μου
αν νιώσεις πόνου μοναξιά στην κρύα τη βραδιά μου.
Θα δεις την απογύμνωση σε όλες τις ενοχές σου
θα έχεις στα διλήμματα μόνιμους
 δικαστές σου.

Αν φύγεις απ' το σώμα σου και μπεις μες στο κορμί μου
αν βλέπεις με τα μάτια μου τη θλίψη στη μορφή μου.
Θα εύχεσαι να ήσουνα στην απομόνωσή σου
θα λες ξανά ο θάνατος είναι
η λύτρωσή σου.

Αν θες να συμμετέχεις λοιπόν στο λογισμό μου
αν πρέπει να αντέξεις τον αβάσταχτο καημό μου.
Θα χάσεις το δικαίωμα στον κόσμο για να ζήσεις
θα κρύβεσαι σε μια γωνιά το δάκρυ σου
να πνίξεις.

Αν ξημερώσεις μια φορά μέσα στη φυλακή μου
αν καταφέρεις και βρεθείς στη θέση τη δική μου.
Θα δεις πόσο σ' αγάπησα και πόσο σ' αγαπάω
θα πεις αυτό δεν γίνεται στο νου μου
δε χωράω._

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Το πρόσωπο της αγάπης

Θέλω να πιω τα χείλη σου
γλυκά για να μεθύσω
των στεναγμών την πύλη σου
για πάντα να την κλείσω.

Μες στην ψυχή το πάθος μου
στο έχω κρατημένο.
της μοίρας μου το λάθος μου
το πιο αγαπημένο.

Τον πόθο που έχω στην καρδιά
εσένα για να δώσω
δίπλα σου να 'μαι μια βραδιά
τα όνειρα να σώσω.

Να κλείσει κάθε σου πληγή
απ' τα δικά μου χάδια
να λιγοστέψει η ποινή
στης νύχτας τα σκοτάδια.

Απ' της ζωής μου την πνοή
ανάσες θα σου φέρω
θεού αμβροσία για τροφή
για να μην υποφέρω.

Να τρέξω αθάνατο νερό
ιδρώτας στο κορμί σου
κύμα θαλάσσης γοερό
να σύρω την ορμή σου.

Όταν θα έρθει η στιγμή
τρελά να σε φιλήσω
σαν θα 'μαστε κι οι δυο γυμνοί
θα σ' αποθανατίσω.

Να πάρω φως απ' τη ματιά
μες στο βαθύ σου βλέμμα
να ζεσταθώ απ' τη φωτιά
που κρύβεις μες στο αίμα.

Της κορυφής μας τον παλμό
απλά να σου χαρίσω
και της αγάπης το βαθμό
με λόγια να ψελλίσω.

Να γράψω με το δάκρυ μου
στο σώμα σου επάνω
να βρω εκεί την άκρη μου
του νήματος που χάνω.

Να σ' αγκαλιάσω απ' το λαιμό
σφιχτά να σε κρατήσω
λυγμούς και πόνο στον γκρεμό
στο τέλος να σκορπίσω.

Ολημερίς θα σε κοιτώ
στο πρόσωπο σου αγάπη
ολονυχτίς θα ξενυχτώ
στου ουρανού τα πλάτη.

Μέρες γεμάτες προσμονή
σαν πρώτα θα τις ντύσω
θα κάνω πάλι υπομονή
για να σε συναντήσω.

Σκέψου τις ώρες μας μαζί
κι η μπόρα θα περάσει
αυτός ο έρωτας θα ζει
ο κόσμος να χαλάσει._

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Στου έρωτα την πόλη

Στης Άνοιξης την αγκαλιά 
αφέθηκα μαζί σου
του πάθους έγινε φιλί 
κάθε αναπνοή σου.
Ζωγράφισες στο σώμα μου 
τον κόσμο της αγάπης
έβαλες γης τα χρώματα 
κι αρώματα της πλάσης.

Στα μάτια σου άνθισα μπροστά 
σαν το μικρό λουλούδι
σαν μια μπαλάντα μουσικής 
στο πιο γλυκό τραγούδι.
Πήρες καμβά τον ουρανό 
με το γαλάζιο φόντο
άγια μορφή του έδωσες 
με τα κορμιά μας μόνο.

Κάθ' ένας χτύπος στην καρδιά 
και ένα σκαλοπάτι
στα σύννεφα μια πινελιά 
από σταγόνες δάκρυ.
Γέννησες μες στο στήθος μου 
τον αναστεναγμό μου
εσύ είσαι ο άνθρωπος 
που θέλω στο πλευρό μου.

Στου παραδείσου τα νησιά 
με πήγες χέρι, χέρι
χρυσή βροχή μας έλουσε 
κι ήτανε μεσημέρι.
Ο ήλιος έδυσε θαρρείς 
μέσα από τη ματιά μας
η πούλια κι ο Αυγερινός 
‘στησαν χορό κοντά μας.

Άγγελοι ρόδα στρώσανε 
για να αποκοιμηθούμε
το σύμπαν συνωμότησε 
μαζί για να βρεθούμε.
Η νύχτα πέπλο έριξε 
ζεστά να μας σκεπάσει
αισθήσεων ξεδίψασμα 
η μοίρα να χορτάσει.

Με πόθο τριαντάφυλλα 
κόκκινα ποτισμένα
τα πέταλά τους άνοιξαν 
για 'σένα και για 'μένα.
Οι μέρες έγιναν γιορτή 
για το χαμένο χρόνο
τα όνειρα πήραν ζωή 
μες στης ψυχής το δρόμο.

Σημάδια λόγια ανείπωτα 
άφησες σμιλεμένα
έκλεισες κάθε μου πληγή 
με το δικό σου αίμα.
Μου έδωσες γερά φτερά 
του ανέμου να πετάω
αντάλλαγμα μου ζήτησες 
να σου χαμογελάω.

Αχ θεέ μου πόσο ήθελα 
ένα ταξίδι ακόμη
στης συνουσίας τη χαρά 
στου έρωτα την πόλη.
Να ντύσουμε τις σκέψεις μας 
με καθετί δικό της
ορίζοντες ν' αγγίξουμε 
στον ξέφρενο ρυθμό της.

Για δώρο να χαρίσουμε 
να 'χει το όνομά μας
καινούργια νότα και παλμό 
στης γης τα σύνορά μας.
Να δώσει τέλος στον καημό 
μα τέρμα και στον πόνο
να υπογράψει το παρόν 
με το δικό της νόμο.

Να παραμείνει αιώνια 
το καταφύγιό μας
στολίδι της πολύτιμο 
να 'χει το σ' αγαπώ μας.
Να κρύψει τα φεγγάρια μας 
στης νιότης το ακρογιάλι
στη μεταξένια θάλασσα 
σαν φουρτουνιάσει πάλι.

Και σαν ξυπνήσουμε μαζί 
στο ίδιο το κρεβάτι
θα ημερέψει ο λυγμός 
της καταιγίδας λάμψη.
Σαν μια ωραία ζωγραφιά 
πλάι μου θα κοιμάσαι
να δεις θα πέσουν οι σκιές 
όλες να το θυμάσαι.

Με της φωνής σου τη χροιά 
τοίχους θα μου γκρεμίζεις
με μιας τους εφιάλτες μου 
και φόβους θα σκορπίζεις.
Σχέδια για το αύριο 
θα 'χεις ετοιμασμένα
εκεί θα μας προσμένει εμάς 
πηγή παραδεισένια.

Κι όταν θα ‘ρθει η καταχνιά 
στης μοναξιάς το βράδυ
δίπλα σου θα ‘μαι συντροφιά 
να μη σου λείπει χάδι.
Κάθε αυγής ξημέρωμα 
θα ζεις να μ' ανασαίνεις
να με κοιτάς να μου γελάς 
και να με παρασέρνεις.

Την ώρα που θα με κρατάς 
σφιχτά στη φυλακή σου
εθελοντής δηλώνω εγώ 
ισόβια μαζί σου.
Κι αν είναι να πεθάνουμε 
σαν δύο περιστέρια
πάρε μου τη στερνή πνοή 
να φτάσουμε στ’ αστέρια._

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Πίστη για το όνειρό σου

Πάντα η μοίρα ανοίγει δρόμους σε μια αληθινή αγάπη που οδηγεί στον έρωτα. Ετοιμάζει μια μάχη μεταξύ ζωής και θανάτου.Σαν στρατιώτης πολεμάς 
με κίνδυνο τη λογική σου θέλοντας να μεταγγίσεις τον πόνο και την οργή με αποστάγματα της αγάπης.Οι αντιστάσεις καταρρέουν όταν ο έρωτας  είναι δυνατός.Η ελευθερία και η δικαιοσύνη σύμμαχοί σου.

Το μελάνι της καρδιάς τροφοδοτεί τη φαντασία σου αφήνοντας το δικό του σημάδι.
Δεν κλείνει κανένα κεφάλαιο όταν ομώνυμα μέσα του αναφέρετε η αγάπη. Παρασυρμένος από πολλές τρικυμίες χαμένος σε ομίχλης συννεφιές περνώντας μέσα από αμέτρητες φλόγες ονειροπολείς τη μυστηριακή πλευρά της ζωής..

Αυτοθυσία όταν η δύναμη της σάρκας επιχειρεί με αδιαφιλονίκητο ταλέντο να σου επιδώσει το θαυμάσιο πάθος που πάντα ονειρευόσουν..Λαμβάνεις εναλλακτικούς κώδικες ηθικής η παλαιότερη άποψή σου αλλάζει καταγράφεις νέους νόμους μέσα απ' τα φίλτρα της ψυχής.

Στήνεται γέφυρα ανάμεσα σε δυο κόσμους που περισσότερο θυμίζει παραμύθι παρά την σκληρή πραγματικότητα._Είναι η πίστη για το όνειρό σου.Μια δραματική στροφή που πολλές φορές σε φτάνει στον παράδεισο.Παρακολουθείς με ένταση τον πρωταγωνιστικό σου ρόλο σε έξοχες αποκαλυπτικές στιγμές που αξίζει να κρατήσεις για πάντα.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια


Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Δεν είσαι εδώ

Δεν είσαι εδώ
τα δυο σου χείλη να φιλήσω
βρες μου τον τρόπο
δείξε μου το πώς να ζήσω.

Άνθρωπος είμαι
και ζητώ τον άνθρωπό μου
δίπλα μου να 'σαι
εκεί πάντα στο πλευρό μου.

Δεν είσαι εδώ
κι εγώ μιλώ με την σκιά σου
μετρώ τους χτύπους
τους παλμούς απ' την καρδιά σου.

Έλα και σώσε
την ψυχή μου αργοσβήνει
πάρε από 'μένα
ότι έχει απομείνει.

Δεν είσαι εδώ
και κάθε σκέψη μου θολώνει
σ' αναζητώ
κι η αγωνία μεγαλώνει.

Δεν το αξίζω
να κοιμάμαι μακριά σου
θέλω να είμαι
στης ζωής τα όνειρά σου.
  
Δεν είσαι εδώ
έφυγες, πήρες την πνοή μου
σ' ένα απύθμενο κενό
η ύπαρξή μου.

Κατάλαβέ το
δεν αντέχω θα πεθάνω
κι απ' τον θεό μου
σ' αγαπάω παραπάνω.

Δεν είσαι εδώ
για να κρυφτώ στην αγκαλιά σου
παραμιλώ
κι όλο φωνάζω τ' όνομά σου.

Ο φόβος πάλι
με ορμή με κομματιάζει
μόνη ευχή
να 'σαι καλά αυτό με νοιάζει.

Δεν είσαι εδώ
μα είσαι μέσα στο μυαλό μου
σε αγκαλιάζω
για να πνίξω τον καημό μου.

Η παρουσία σου
την κάμαρα γεμίζει
κάθε μου αίσθηση
από 'σένα πλημμυρίζει.
  
Δεν είσαι εδώ
μα εγώ σ' έχω εκεί μπροστά μου
σαν το παιδί
σου λέω τα παράπονά μου.

Φοβάμαι μήπως
δεν ξανάρθεις και λυγίζω
πονάω τόσο
το κορμί μου δεν ορίζω.

Δεν είσαι εδώ
κι όλο τα μάτια μου δακρύζουν
μέρα και νύχτα
στεναγμοί με γονατίζουν.

Κορόνα, γράμματα
παίζω τη δύναμή μου
ζω ένα δράμα
αν δεν είσαι εσύ μαζί μου.

Δεν είσαι εδώ
κι όμως ακούω τη φωνή σου
τον κόσμο χάνω
σαν εισβάλει η μορφή σου.

Αυτός ο έρωτας
το χρόνο θα νικήσει
τώρα δεν γίνεται
κανείς να μας χωρίσει.

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια


Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Θεέ μου

Θεέ μου δώσ’ μου υπομονή
τον πόνο για ν' αντέξω
δώσ’ στην ψυχή μου δύναμη
απόθεμα δεν έχω.

Δεν έχω που να κρατηθώ
πια έφυγε μακριά μου
άδειασε ο κόσμος γύρω μου
κενή και η καρδιά μου.

Μια στάλα απ' το κουράγιο σου
δώσε μου και σ' εμένα
νιώθω πως θ' αποτρελαθώ
ζω πάλι στα χαμένα.

Δεν έχω την αγάπη μου
δίπλα μου και πονάω
τι πιο σκληρό μαρτύριο
από τούτο που περνάω.

Συντόμευσε πιο γρήγορα
το χρόνο να περάσει
κόψε μέρες και σύνορα
στο πλάι μου για να 'ρθει.

Δεν έχω άλλα χαμόγελα
σε άλλους να μοιράσω
σβήνω με δάκρυ τον καημό
τη λύπη να κεράσω.

Μου λείπει η ανάσα μου
το φως μου η χαρά μου
δεν έχω λόγο πια να ζω
κρύα η αγκαλιά μου.

Δεν έχω άλλα όνειρα
μονάχα ένα βλέπω
στον ύπνο μου κάθε βραδιά
 στον άγγελό μου τρέχω.

Εκείνο το δικαίωμα
δώσε μου για να ζήσω
το όνειρο της ζωής μου
ξανά να αντικρίσω.

Δεν έχω άλλο στεναγμό
δεν έχω άλλα λόγια
η πίκρα πάλι κόλλησε
τους δείχτες στα ρολόγια.

Απόψε δώσ’ μου στήριγμα
την πίστη να μη χάσω
δώσ' μου ελπίδα στη ζωή
θάνατο ν' αποτάξω.

Δεν έχω άλλη επιλογή
δεν ξέρω που να πάω
δεν ταίριαξα στη λογική
την τρέλα ακολουθάω.

Εσύ πάρε το βάρος μου
λίγο να ξαλαφρώσει
στα χείλη μου γλυκό φιλί
και πάλι να μου δώσει.

Δεν έχω άλλη διαδρομή
δρόμους για να βαδίσω
τον έρωτα που καρτερώ
φέρε μου πάλι πίσω.

Μια χάρη δέξου σου ζητώ
είν' η παρηγοριά μου
κρυφή πληγή στο στήθος μου
η μόνη συντροφιά μου.

Δεν έχω άλλη αντοχή
στη μοίρα για να τάξω
τον άνθρωπο που λαχταρώ
σύντομα να αγκαλιάσω.

Αχ, σε θερμοπαρακαλώ
με σπαραγμό και πόνο
κι ας πρέπει να θυσιαστώ
για ένα χατίρι μόνο.

Δεν έχω άλλη επιθυμιά
ξέρεις τα εσώψυχά μου
την ώρα αυτήν του γυρισμού
φέρε πάλι κοντά μου._

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια