Καλώς ορίσατε στις ''Απόκρυφες ώρες''

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014

Βαθιά αναπνοή

Παίρνω βαθιά αναπνοή και συνεχίζω
εκεί στην άκρη της ζωής πάλι γυρίζω.
Λόγια αγάπης, σου
ψιθυρίζω.

Θέλω μονάχα να σου πω πως σ' αγαπάω
με τη μορφή σου εγώ κοιμάμαι και ξυπνάω.
Μαζί μου πάντα, σε
κουβαλάω.

Μ' αρέσει νύχτα να τρυπώνω στο μυαλό σου
σαν μία σκέψη να περνώ στο λογισμό σου.
Να σου μιλήσω, για το
καλό σου.

Συνθέτω όνειρα πολύχρωμα για σένα
λεηλατώντας τις αισθήσεις μου στο τέρμα.
Παλμός να γίνω, μέσα
στο αίμα.

Κράτα το χέρι μου σφιχτά και μη φοβάσαι
όσο αναπνέω θα 'μαι δω να το θυμάσαι.
Έως το τέλος, κοντά μου
θα 'σαι.

Στα χείλη σου να ανθίσει το χαμόγελό σου
να φύγει η συννεφιά από το μέτωπό σου.
Εγώ θα είμαι
 ο άνθρωπός σου.

Όσο κυλούν οι ώρες δεν τα παρατάω
γεννιούνται ελπίδες τα μάτια σου αν κοιτάω.
Δίπλα μου σ' έχω, όπου
κι αν πάω.

Μέχρι η γαλήνη να σκεπάσει την ψυχή μου
την ολοκλήρωση να βρει η ύπαρξή μου.
Πλάι σου θα 'μαι με τη γραφή μου.
Η έμπνευσή μου._

Δευτέρα, 23 Ιουνίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014

Μονάχα εσύ

Αρκεί το χέρι σου ν' απλώσεις
να μ' αγγίξεις
φτάνει μονάχα μια στιγμή
να μου μιλήσεις.
Θαρρείς ο ουρανός με μιας
πως χαμηλώνει
δύο σώματα σε μια ψυχή
ανταμώνει.

Αρκεί τα μάτια σου να 'ρθουν
να με κοιτάξουν
φτάνει μες στην καρδιά παλμούς
να ανεβάσουν.
Θαρρείς το σύμπαν όλο μ' εμάς
συνωμοτεί
κι αμέσως ερημώνει ολόκληρη
η γη.

Αρκεί με μία λέξη σου
να με ορίσεις 
φτάνει τους φράχτες του μυαλού μου
να γκρεμίσεις 
Θαρρείς η θέρμη του κορμιού
μας κυριεύει
στιγμές ερωτικές στο πάθος μας
γυρεύει.

Αρκεί να μπεις μες στ' όνειρο
να με ξυπνήσεις
φτάνει με τα δυο χείλη σου
να με φιλήσεις.
Θαρρείς ο εφιάλτης μου με μιας
πεθαίνει
τις άδειες τις ζωές μας η μοίρα
τις δένει.

Αρκεί με μια αναπνοή
να με κερδίσεις
φτάνει ημίγυμνη στις φλόγες
να με ρίξεις.
Θαρρείς μια μάχη άνιση εκεί
τελειώνει
και όλες τις αισθήσεις μας
υποδουλώνει.

Αρκεί μια σκέψη σου να πεις
να με τρελάνεις
φτάνει από θνητούς, αθάνατους
να κάνεις.
Θαρρείς πως είμαστε θεοί
αγκαλιασμένοι
η αγάπη η δική μας άνωθεν
γραμμένη._

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Η αγάπη δυναμώνει

Σε απόκρημνη πλαγιά πώς 
να πλαγιάσω
ερημιά εάν με αφήσεις 
θα χαθώ.
Μεσ' απ' τ' όνειρο ξυπνάω 
και σε ψάχνω
στη δική σου τη ζωή 
μονάχα ζω.

Η αγάπη μου για σένα 
δυναμώνει
μες στα χέρια αυτού του κόσμου 
δε χωρά.
Βγαίνει ο ήλιος μα ποτέ 
δε ξημερώνει
όταν λείπεις και η νύχτα 
δεν περνά.

Άδειο τρένο στο σκοτάδι 
τριγυρίζω
απ' τον πόνο η καρδιά μου 
δε χτυπά.
Το φορτίο μου στην πλάτη 
δεν ορίζω
όταν πρέπει εμείς να ζούμε 
χωριστά.

Τρέχει η ώρα μες στου χρόνου 
το γρανάζι
κόβει μέρες στο παρόν σου 
να βρεθώ.
το μοιραίο παρελθόν ούτε 
με νοιάζει
όταν βρίσκομαι μ' εσένα 
που αγαπώ.

Της ψυχής μου τη θωριά εσύ 
γνωρίζεις
και το βάρος της στους ώμους 
κουβαλάς
Με το θάνατο παλεύεις 
με κερδίζεις
μες στα χέρια σου με σθένος 
με κρατάς.

Σαν βαγόνι δίχως φρένα 
παρασύρω
τα εμπόδια που ο έρωτας 
γεννά.
Μέχρι νόμους λογικής 
τους διασύρω
αν δεν είσαι εδώ δε βγάζει 
πουθενά.

Σκόρπιες σκέψεις με χτυπούν 
και γονατίζω
δεν αντέχω αν δε σ' έχω 
αγκαλιά.
Και απόψε σαν το αηδόνι 
καταλήγω
τραγουδώντας μόνο μες 
στη σιγαλιά._

Τρίτη, 17 Ιουνίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Τρίτη, 10 Ιουνίου 2014

Όταν η αγάπη σου μιλά


Μου 'χες πει, αν μ' αγαπάς
να με αντέχω
μα πώς γίνεται απλά 
σαν συμμετέχω.
Μου 'χες πει, αν μ' αγαπάς
να με ορίζω
μα πώς γίνεται τη μοίρα
να ζορίζω.

Μου 'χες πει, εάν με θες
να με θελήσω
χωρίς εσένα τί κι αν τον κόσμο 
κερδίσω. 
Μου 'χες πει, εάν με θες
να με στηρίζω
δίχως εσένα ούτε εαυτόν 
γνωρίζω.

Μου 'χες πει, αν με ποθείς
να με φροντίζω
μα όταν λείπεις πιο βαθιά 
με φυλακίζω.
Μου 'χες πει, αν με ποθείς
να μη με χάνω
με αναμνήσεις μας αν ζω
τί να το κάνω.

Μου 'χες πει, αν μ' αγαπάς
να με προσέχω
μα πώς γίνεται αυτό 
όταν δεν σ' έχω.
Μου 'χες πει, αν μ' αγαπάς
να μ' αγαπήσω
μα πώς γίνεται στα δυο
να με χωρίσω. 

Μου 'χες πει, ακόμη λες 
κι εγώ υπακούω
μία δύναμη υπέρτερη 
εισακούω.
Μη μου ζητάς, δεν έχει άλλο 
να με μισήσω
ξέρεις μακριά σου, μου είναι 
δύσκολο να ζήσω._

Δευτέρα, 9 Ιουνίου 2014
© Ποίηση:Μαρία Πεπικίδου
Σεβαστείτε τα πνευματικά δικαιώματα. 
Σας ευχαριστώ.

Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Όνειρο ή πραγματικότητα

 Ακοίμητη η αγάπη σου, οι ρίζες πλεγμένες
στην καρδιά μου, δίνοντάς της αδιάκοπο παλμό.

Ο κόσμος του μυαλού μου, ένα βιβλίο.
Κάθε σελίδα του κι ένα ταξίδι..
_Ονείρου ή πραγματικότητας;

Σ' αυτή τη ζωή όλοι μας έχουμε ρόλους.
Πάντα μου άρεσε να κρύβομαι στο παρασκήνιο
και να θαυμάζω όσους λάμπουν πάνω στη σκηνή.

Κοντά σου έμαθα να είμαι η πρωταγωνίστρια.
Όχι για ρόλους που μου ανάθεσες, αλλά γι' αυτούς
που διάλεξα στο πλάι σου να ζήσω.

Κάποιες σκηνές είχαν γραφτεί από παλιά
έχοντας κάνει τη διανομή των ρόλων κάποιοι άλλοι
που με ανάγκαζαν να παίζω τα ίδια κομμάτια ξανά και ξανά.

Μαζί σου η πλοκή αλλάζει συνεχώς τα γεγονότα
ανάμεσα πάντα σε δυο επιλογές..
Μια εξαιρετικά επικίνδυνη παράσταση στον πλανήτη που λέγεται Γη..

Ένα είναι το μόνο σίγουρο, έχω τη δύναμη να συνεχίσω
σ' έναν τρίτο δρόμο που μου δείχνει η μοίρα ακόμη κι αν η ζωή
προχωράει δίχως να με ρωτήσει.

Κανένας δεν γνωρίζει τον τελικό προορισμό
αλλά και δεν το βάζει κάτω ακόμη κι αν όλοι τον εγκαταλείψουν
κι αν τελικά ζει χωρίς αγάπη, μαθαίνει ν' αγαπά τον εαυτό του.

Έτσι ξεκίνησε αυτή η αγάπη, με το πρώτο μικρό βήμα
σαν τον ανθό της άνοιξης μετά από βαρυχειμωνιά.
Τώρα ανοίχτηκε στο αρχιπέλαγος, επιθυμώντας
την ένωσή της με τον ουρανό.

Έτσι διεγείρεις τις αισθήσεις μου
και δημιουργείς συναισθηματικές εντάσεις.
Γι' αυτό σε αγαπώ..
Το πάθος σου με παρασύρει σε μια αγκαλιά
που είναι ανοιχτή μόνο για εμένα
στα βάθη του ωκεανού..

Η γοητευτική σου παρουσία πηγαινοέρχεται γεμίζοντας
την ατμόσφαιρα έρωτα.
Ο ήλιος αναδύεται στον ορίζοντα με καθάρια, ζεστή καρδιά
φωτίζοντας τη γραμμή ζωής.

Συνδέεις το επόμενο με το προηγούμενο και το προηγούμενο
με το τώρα, σαν κάτι που κρατά για αιώνες.
Ιδιαίτερα ελκυστικό στις μέρες μας.

Της ψυχής μου το σαλόνι γιορτινό κι εσύ πάντοτε, επίσημος καλεσμένος._


Τετάρτη, 4 Ιουνίου 2014

Μαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας, ποιήτρια.