Καλώς ορίσατε στις ''Απόκρυφες ώρες''

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Σύμπαντος κορυφή

Μονάχα εσύ μες απ' το χθες το αύριο μου γεννάς
εκεί στο χάος θες δε θες για χάρη μου γυρνάς.
Η προσευχή κάθε βραδιάς μη νιώσω λησμονιά
στα πέρατα της μοναξιάς η μόνη συντροφιά.

Μονάχα εσύ τα λάθη μου στ' αλήθεια αγαπάς
ακόμη και τα πάθη μου όλα τα συγχωράς.
Στη λύπη το τραγούδι μου με εύθυμο σκοπό
στον πόνο το αγγελούδι μου που έχω στο πλευρό.

Μονάχα εσύ στο πλάι μου τις νύχτες ξενυχτάς
δρόμους σχίζεις στο χάρτη μου σύνορα να περνάς.
Της καταιγίδας την ορμή διώχνεις πιο μακριά
σ' άλλης διάστασης γραμμή με φέρνεις πιο κοντά.

Μονάχα εσύ χωρίς πιοτό μπορείς να με μεθάς
στους ουρανούς σαν το θεό μαζί μου να πετάς.
Αχτίδα ήλιου γίνεσαι σαν χάδι μαγικό
κρυμμένο σ’ ένα όνειρο που είχα μυστικό.

Μονάχα εσύ τον κόσμο μου όλον ταρακουνάς
στην σκέψη πριν το λόγο μου εσύ κατρακυλάς.
Μες στου μυαλού μου τις ρωγμές ανθίζει η ζωή
μετρά της μοίρας τις πνοές μία αναπνοή.

Μονάχα εσύ στα σύννεφα με μια ματιά με πας
στης ηδονής τα κύματα τον πόθο μου σκορπάς.
Σε μια της ώρας μου στιγμή αλλάζει ο καιρός
φυσάει λίβας στο κορμί κι αρχίζει ο χορός.

Μονάχα εσύ τα χέρια μου στα χέρια σου κρατάς
σε άγνωστα λημέρια μου ταξίδια κυνηγάς.
Αρκεί μαζί να ζήσουμε σε κάθε εποχή
 φτάνει οι δυο ν' αγγίξουμε σύμπαντος κορυφή._


Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια
Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014

Νύχτες των παθών


Αν έρθεις μες στη νύχτα και ντυθείς με τ' όνειρό μου
αν μείνεις μια στιγμούλα μοναχά μες στο μυαλό μου.
Θα έρθεις αντιμέτωπος στην ίδια τη ζωή σου
θα ψάχνεις μέρος να κρυφτείς βαθιά
μες στην ψυχή σου.

Αν πάρεις τα αισθήματα που έχω στην καρδιά μου
αν νιώσεις πόνου μοναξιά στην κρύα τη βραδιά μου.
Θα δεις την απογύμνωση σε όλες τις ενοχές σου
θα έχεις στα διλήμματα μόνιμους
 δικαστές σου.

Αν φύγεις απ' το σώμα σου και μπεις μες στο κορμί μου
αν βλέπεις με τα μάτια μου τη θλίψη στη μορφή μου.
Θα εύχεσαι να ήσουνα στην απομόνωσή σου
θα λες ξανά ο θάνατος είναι
η λύτρωσή σου.

Αν θες να συμμετέχεις λοιπόν στο λογισμό μου
αν πρέπει να αντέξεις τον αβάσταχτο καημό μου.
Θα χάσεις το δικαίωμα στον κόσμο για να ζήσεις
θα κρύβεσαι σε μια γωνιά το δάκρυ σου
να πνίξεις.

Αν ξημερώσεις μια φορά μέσα στη φυλακή μου
αν καταφέρεις και βρεθείς στη θέση τη δική μου.
Θα δεις πόσο σ' αγάπησα και πόσο σ' αγαπάω
θα πεις αυτό δεν γίνεται στο νου μου
δε χωράω._

Παρασκευή, 26 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

Το πρόσωπο της αγάπης

Θέλω να πιω τα χείλη σου
γλυκά για να μεθύσω
των στεναγμών την πύλη σου
για πάντα να την κλείσω.

Μες στην ψυχή το πάθος μου
στο έχω κρατημένο.
της μοίρας μου το λάθος μου
το πιο αγαπημένο.

Τον πόθο που έχω στην καρδιά
εσένα για να δώσω
δίπλα σου να 'μαι μια βραδιά
τα όνειρα να σώσω.

Να κλείσει κάθε σου πληγή
απ' τα δικά μου χάδια
να λιγοστέψει η ποινή
στης νύχτας τα σκοτάδια.

Απ' της ζωής μου την πνοή
ανάσες θα σου φέρω
θεού αμβροσία για τροφή
για να μην υποφέρω.

Να τρέξω αθάνατο νερό
ιδρώτας στο κορμί σου
κύμα θαλάσσης γοερό
να σύρω την ορμή σου.

Όταν θα έρθει η στιγμή
τρελά να σε φιλήσω
σαν θα 'μαστε κι οι δυο γυμνοί
θα σ' αποθανατίσω.

Να πάρω φως απ' τη ματιά
μες στο βαθύ σου βλέμμα
να ζεσταθώ απ' τη φωτιά
που κρύβεις μες στο αίμα.

Της κορυφής μας τον παλμό
απλά να σου χαρίσω
και της αγάπης το βαθμό
με λόγια να ψελλίσω.

Να γράψω με το δάκρυ μου
στο σώμα σου επάνω
να βρω εκεί την άκρη μου
του νήματος που χάνω.

Να σ' αγκαλιάσω απ' το λαιμό
σφιχτά να σε κρατήσω
λυγμούς και πόνο στον γκρεμό
στο τέλος να σκορπίσω.

Ολημερίς θα σε κοιτώ
στο πρόσωπο σου αγάπη
ολονυχτίς θα ξενυχτώ
στου ουρανού τα πλάτη.

Μέρες γεμάτες προσμονή
σαν πρώτα θα τις ντύσω
θα κάνω πάλι υπομονή
για να σε συναντήσω.

Σκέψου τις ώρες μας μαζί
κι η μπόρα θα περάσει
αυτός ο έρωτας θα ζει
ο κόσμος να χαλάσει._

Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014

Στου έρωτα την πόλη

Στης Άνοιξης την αγκαλιά 
αφέθηκα μαζί σου
του πάθους έγινε φιλί 
κάθε αναπνοή σου.
Ζωγράφισες στο σώμα μου 
τον κόσμο της αγάπης
έβαλες γης τα χρώματα 
κι αρώματα της πλάσης.

Στα μάτια σου άνθισα μπροστά 
σαν το μικρό λουλούδι
σαν μια μπαλάντα μουσικής 
στο πιο γλυκό τραγούδι.
Πήρες καμβά τον ουρανό 
με το γαλάζιο φόντο
άγια μορφή του έδωσες 
με τα κορμιά μας μόνο.

Κάθ' ένας χτύπος στην καρδιά 
και ένα σκαλοπάτι
στα σύννεφα μια πινελιά 
από σταγόνες δάκρυ.
Γέννησες μες στο στήθος μου 
τον αναστεναγμό μου
εσύ είσαι ο άνθρωπος 
που θέλω στο πλευρό μου.

Στου παραδείσου τα νησιά 
με πήγες χέρι, χέρι
χρυσή βροχή μας έλουσε 
κι ήτανε μεσημέρι.
Ο ήλιος έδυσε θαρρείς 
μέσα από τη ματιά μας
η πούλια κι ο Αυγερινός 
‘στησαν χορό κοντά μας.

Άγγελοι ρόδα στρώσανε 
για να αποκοιμηθούμε
το σύμπαν συνωμότησε 
μαζί για να βρεθούμε.
Η νύχτα πέπλο έριξε 
ζεστά να μας σκεπάσει
αισθήσεων ξεδίψασμα 
η μοίρα να χορτάσει.

Με πόθο τριαντάφυλλα 
κόκκινα ποτισμένα
τα πέταλά τους άνοιξαν 
για 'σένα και για 'μένα.
Οι μέρες έγιναν γιορτή 
για το χαμένο χρόνο
τα όνειρα πήραν ζωή 
μες στης ψυχής το δρόμο.

Σημάδια λόγια ανείπωτα 
άφησες σμιλεμένα
έκλεισες κάθε μου πληγή 
με το δικό σου αίμα.
Μου έδωσες γερά φτερά 
του ανέμου να πετάω
αντάλλαγμα μου ζήτησες 
να σου χαμογελάω.

Αχ θεέ μου πόσο ήθελα 
ένα ταξίδι ακόμη
στης συνουσίας τη χαρά 
στου έρωτα την πόλη.
Να ντύσουμε τις σκέψεις μας 
με καθετί δικό της
ορίζοντες ν' αγγίξουμε 
στον ξέφρενο ρυθμό της.

Για δώρο να χαρίσουμε 
να 'χει το όνομά μας
καινούργια νότα και παλμό 
στης γης τα σύνορά μας.
Να δώσει τέλος στον καημό 
μα τέρμα και στον πόνο
να υπογράψει το παρόν 
με το δικό της νόμο.

Να παραμείνει αιώνια 
το καταφύγιό μας
στολίδι της πολύτιμο 
να 'χει το σ' αγαπώ μας.
Να κρύψει τα φεγγάρια μας 
στης νιότης το ακρογιάλι
στη μεταξένια θάλασσα 
σαν φουρτουνιάσει πάλι.

Και σαν ξυπνήσουμε μαζί 
στο ίδιο το κρεβάτι
θα ημερέψει ο λυγμός 
της καταιγίδας λάμψη.
Σαν μια ωραία ζωγραφιά 
πλάι μου θα κοιμάσαι
να δεις θα πέσουν οι σκιές 
όλες να το θυμάσαι.

Με της φωνής σου τη χροιά 
τοίχους θα μου γκρεμίζεις
με μιας τους εφιάλτες μου 
και φόβους θα σκορπίζεις.
Σχέδια για το αύριο 
θα 'χεις ετοιμασμένα
εκεί θα μας προσμένει εμάς 
πηγή παραδεισένια.

Κι όταν θα ‘ρθει η καταχνιά 
στης μοναξιάς το βράδυ
δίπλα σου θα ‘μαι συντροφιά 
να μη σου λείπει χάδι.
Κάθε αυγής ξημέρωμα 
θα ζεις να μ' ανασαίνεις
να με κοιτάς να μου γελάς 
και να με παρασέρνεις.

Την ώρα που θα με κρατάς 
σφιχτά στη φυλακή σου
εθελοντής δηλώνω εγώ 
ισόβια μαζί σου.
Κι αν είναι να πεθάνουμε 
σαν δύο περιστέρια
πάρε μου τη στερνή πνοή 
να φτάσουμε στ’ αστέρια._

Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014

Πίστη για το όνειρό σου

Πάντα η μοίρα ανοίγει δρόμους σε μια αληθινή αγάπη που οδηγεί στον έρωτα. Ετοιμάζει μια μάχη μεταξύ ζωής και θανάτου.Σαν στρατιώτης πολεμάς 
με κίνδυνο τη λογική σου θέλοντας να μεταγγίσεις τον πόνο και την οργή με αποστάγματα της αγάπης.Οι αντιστάσεις καταρρέουν όταν ο έρωτας  είναι δυνατός.Η ελευθερία και η δικαιοσύνη σύμμαχοί σου.

Το μελάνι της καρδιάς τροφοδοτεί τη φαντασία σου αφήνοντας το δικό του σημάδι.
Δεν κλείνει κανένα κεφάλαιο όταν ομώνυμα μέσα του αναφέρετε η αγάπη. Παρασυρμένος από πολλές τρικυμίες χαμένος σε ομίχλης συννεφιές περνώντας μέσα από αμέτρητες φλόγες ονειροπολείς τη μυστηριακή πλευρά της ζωής..

Αυτοθυσία όταν η δύναμη της σάρκας επιχειρεί με αδιαφιλονίκητο ταλέντο να σου επιδώσει το θαυμάσιο πάθος που πάντα ονειρευόσουν..Λαμβάνεις εναλλακτικούς κώδικες ηθικής η παλαιότερη άποψή σου αλλάζει καταγράφεις νέους νόμους μέσα απ' τα φίλτρα της ψυχής.

Στήνεται γέφυρα ανάμεσα σε δυο κόσμους που περισσότερο θυμίζει παραμύθι παρά την σκληρή πραγματικότητα._Είναι η πίστη για το όνειρό σου.Μια δραματική στροφή που πολλές φορές σε φτάνει στον παράδεισο.Παρακολουθείς με ένταση τον πρωταγωνιστικό σου ρόλο σε έξοχες αποκαλυπτικές στιγμές που αξίζει να κρατήσεις για πάντα.

Δευτέρα, 22 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια


Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014

Δεν είσαι εδώ

Δεν είσαι εδώ
τα δυο σου χείλη να φιλήσω
βρες μου τον τρόπο
δείξε μου το πώς να ζήσω.

Άνθρωπος είμαι
και ζητώ τον άνθρωπό μου
δίπλα μου να 'σαι
εκεί πάντα στο πλευρό μου.

Δεν είσαι εδώ
κι εγώ μιλώ με την σκιά σου
μετρώ τους χτύπους
τους παλμούς απ' την καρδιά σου.

Έλα και σώσε
την ψυχή μου αργοσβήνει
πάρε από 'μένα
ότι έχει απομείνει.

Δεν είσαι εδώ
και κάθε σκέψη μου θολώνει
σ' αναζητώ
κι η αγωνία μεγαλώνει.

Δεν το αξίζω
να κοιμάμαι μακριά σου
θέλω να είμαι
στης ζωής τα όνειρά σου.
  
Δεν είσαι εδώ
έφυγες, πήρες την πνοή μου
σ' ένα απύθμενο κενό
η ύπαρξή μου.

Κατάλαβέ το
δεν αντέχω θα πεθάνω
κι απ' τον θεό μου
σ' αγαπάω παραπάνω.

Δεν είσαι εδώ
για να κρυφτώ στην αγκαλιά σου
παραμιλώ
κι όλο φωνάζω τ' όνομά σου.

Ο φόβος πάλι
με ορμή με κομματιάζει
μόνη ευχή
να 'σαι καλά αυτό με νοιάζει.

Δεν είσαι εδώ
μα είσαι μέσα στο μυαλό μου
σε αγκαλιάζω
για να πνίξω τον καημό μου.

Η παρουσία σου
την κάμαρα γεμίζει
κάθε μου αίσθηση
από 'σένα πλημμυρίζει.
  
Δεν είσαι εδώ
μα εγώ σ' έχω εκεί μπροστά μου
σαν το παιδί
σου λέω τα παράπονά μου.

Φοβάμαι μήπως
δεν ξανάρθεις και λυγίζω
πονάω τόσο
το κορμί μου δεν ορίζω.

Δεν είσαι εδώ
κι όλο τα μάτια μου δακρύζουν
μέρα και νύχτα
στεναγμοί με γονατίζουν.

Κορόνα, γράμματα
παίζω τη δύναμή μου
ζω ένα δράμα
αν δεν είσαι εσύ μαζί μου.

Δεν είσαι εδώ
κι όμως ακούω τη φωνή σου
τον κόσμο χάνω
σαν εισβάλει η μορφή σου.

Αυτός ο έρωτας
το χρόνο θα νικήσει
τώρα δεν γίνεται
κανείς να μας χωρίσει.

Κυριακή, 21 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια


Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014

Θεέ μου

Θεέ μου δώσ’ μου υπομονή
τον πόνο για ν' αντέξω
δώσ’ στην ψυχή μου δύναμη
απόθεμα δεν έχω.

Δεν έχω που να κρατηθώ
πια έφυγε μακριά μου
άδειασε ο κόσμος γύρω μου
κενή και η καρδιά μου.

Μια στάλα απ' το κουράγιο σου
δώσε μου και σ' εμένα
νιώθω πως θ' αποτρελαθώ
ζω πάλι στα χαμένα.

Δεν έχω την αγάπη μου
δίπλα μου και πονάω
τι πιο σκληρό μαρτύριο
από τούτο που περνάω.

Συντόμευσε πιο γρήγορα
το χρόνο να περάσει
κόψε μέρες και σύνορα
στο πλάι μου για να 'ρθει.

Δεν έχω άλλα χαμόγελα
σε άλλους να μοιράσω
σβήνω με δάκρυ τον καημό
τη λύπη να κεράσω.

Μου λείπει η ανάσα μου
το φως μου η χαρά μου
δεν έχω λόγο πια να ζω
κρύα η αγκαλιά μου.

Δεν έχω άλλα όνειρα
μονάχα ένα βλέπω
στον ύπνο μου κάθε βραδιά
 στον άγγελό μου τρέχω.

Εκείνο το δικαίωμα
δώσε μου για να ζήσω
το όνειρο της ζωής μου
ξανά να αντικρίσω.

Δεν έχω άλλο στεναγμό
δεν έχω άλλα λόγια
η πίκρα πάλι κόλλησε
τους δείχτες στα ρολόγια.

Απόψε δώσ’ μου στήριγμα
την πίστη να μη χάσω
δώσ' μου ελπίδα στη ζωή
θάνατο ν' αποτάξω.

Δεν έχω άλλη επιλογή
δεν ξέρω που να πάω
δεν ταίριαξα στη λογική
την τρέλα ακολουθάω.

Εσύ πάρε το βάρος μου
λίγο να ξαλαφρώσει
στα χείλη μου γλυκό φιλί
και πάλι να μου δώσει.

Δεν έχω άλλη διαδρομή
δρόμους για να βαδίσω
τον έρωτα που καρτερώ
φέρε μου πάλι πίσω.

Μια χάρη δέξου σου ζητώ
είν' η παρηγοριά μου
κρυφή πληγή στο στήθος μου
η μόνη συντροφιά μου.

Δεν έχω άλλη αντοχή
στη μοίρα για να τάξω
τον άνθρωπο που λαχταρώ
σύντομα να αγκαλιάσω.

Αχ, σε θερμοπαρακαλώ
με σπαραγμό και πόνο
κι ας πρέπει να θυσιαστώ
για ένα χατίρι μόνο.

Δεν έχω άλλη επιθυμιά
ξέρεις τα εσώψυχά μου
την ώρα αυτήν του γυρισμού
φέρε πάλι κοντά μου._

Παρασκευή, 19 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Παραδεισένιος κόσμος

Πάμε να ξεφύγουμε απ' αυτήν την πόλη
σε στενά πλακόστρωτα η ζωή μας όλη.
Η μία ημέρα χωνεύεται στην άλλη
σε ένα ταξίδι πάμε κι όπου μας βγάλει.

Στο καταφύγιο μας πάμε μια εκδρομή
στης λίμνης δίπλα τα νερά εγώ και εσύ.
Ν' αποτυπώσουμε στο δρόμο τη μορφή μας
κι αυτή θα είναι η οδός η δική μας.

Πάμε να αγγίξουμε το χώμα στη βροχή
αχ πόσο μου έλειψε να είμαστε μαζί.
Στα αγαπημένα της νύχτας μονοπάτια
με οδηγό πιστό το φως στα δυο μας μάτια.

Πάμε εκεί που φτιάχνουν φωλιά οι αετοί
από ψηλά του ήλιου η δύση γραφική.
Ορειβασία στην απόκρημνη χαράδρα
στο κρυμμένο μου όνειρο που είχα πάντα.

Πάμε βήμα, βήμα κράτα με απ' τα χέρια
να σταθούμε όρθιοι κάτω από τ' αστέρια.
Να καταλαγιάσουμε σ' ανοιχτές πεδιάδες
ξυπόλυτοι να βγούμε σε γυμνές κοιλάδες.

Πάμε μια βόλτα να αλλάξει η διαμονή
να περπατήσουμε σε μι' άλλη εποχή.
Να διασχίσουμε ξύλινα γεφυράκια
στα δαιδαλώδη τα δασικά σοκάκια.

Πάμε για μια εξέγερση ξεχωριστή
πεζοπορία μες στα βράχια την αυγή.
Να περάσουμε το δύσβατο φαράγγι
μια ανάσα εμείς οι δυο πως το 'χω ανάγκη.

Πάμε στο βαθύ το ρήγμα ως στη χαραυγή
είναι μεταξύ βουνών η αύρα μαγική.
Πάμε μέσα να κρυφτούμε σε κλειστές στοές
κάτι σαν το πέρασμα σ' άλλες γειτονιές.

Πάμε ανάμεσα στα ορμητικά νερά
που πέφτουνε με δύναμη θεαματικά.
Αυτή θα είναι η τελειότερη στιγμή
εκεί στους καταρράκτες μ’ ένα γλυκό φιλί.

Πάμε στου θεού μας την ευρύτατη αυλή
δες παραδεισένιο φως αντανακλά εκεί.
Γεμάτο φυσικές του κόσμου οι ζωγραφιές
το πράσινο της γης μας του ποταμού εκβολές.

Πάμε σαν τους ήρωες πια πάνω στην σκηνή
σαν το μυθιστόρημα σε άλλη εκδοχή.
Ν' ανοίξουμε παράθυρα σ' άλλον ουρανό
για ξεναγό να έχουμε έρωτα θεό.

Πάμε ένα περίπατο σε μέρη τροπικά
ανάμεσα σε δέντρα φαντασμαγορικά.
Ν' ανέβουμε σε λόφους κι απότομες πλαγιές
στο πλάι μου να είσαι και πάμε όπου θες._

Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια
Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Βαρδάρη μου

 Έλα, να δώσεις τη χαρά μες στην καρδιά μου
να ζωντανέψουν και πάλι τα όνειρά μου.
Να φύγει ο φόβος που κρύβω στην ψυχή μου
ζωής ανάσα να πάρει το κορμί μου.

Έλα, σαν άνοιξης ανθός να με στολίσεις
μέγιστη δύναμη μέσα μου να ορίσεις.
Ν' αναστατώσεις κάθε κύτταρο δικό μου
σάρκα να πάρει κάθε σκέψη στο μυαλό μου.

Έλα και πάλι έρωτά μου αγκαλιά μου
του φθινοπώρου εποχή ήρθε χαρά μου.
Να λάβει αγάπης ζεστασιά η ύπαρξή μου
χρώμα του πάθους να φορέσει η ζωή μου.

Έλα, Σεπτέμβρη μου τη φλόγα να μου σβήσεις
με το άγγιγμά σου περιμένω να με ντύσεις.
Κοίτα μια φλέβα πως χτυπάει στο λαιμό μου
κλέψε απ' τα χείλη μου τον αναστεναγμό μου.

Έλα, οι αισθήσεις παραλύουν τα γόνατά μου
κάνε τα αδύνατα απλά και έλα κοντά μου.
Μ' ένα σου χάδι ν' απαλύνεις την πληγή μου
με τη λιακάδα έλα διώξε τη βροχή μου.

Έλα, γλυκιά ανατολή να με ξυπνήσεις
πάνω στα βλέφαρα φιλί ζεστό ν 'αφήσεις.
Πάρε τη θλίψη απ' το βλέμμα των ματιών μου
τροχιά ν' αλλάξεις στη ρότα των παλμών μου.

Έλα, σαν ήλιος να σταθείς στην κάμαρά μου
η μυρωδιά σου να ενωθεί με το άρωμά μου.
Ο ουρανός για να φανεί πάνω στη γη μου
σε ικετεύει πάλι απόψε η κραυγή μου.

Έλα, λυπήσου με μη με εγκαταλείψεις
στο χείλος είμαι του γκρεμού μη λησμονήσεις.
Έλα μωρό μου πάλι γείρε στο πλευρό μου
να αποτρέψεις κάθε πόνο και καημό μου.

Έλα, Βαρδάρη μου μέσα στα σωθικά μου
να διώξεις κάθε συννεφιά στην καταχνιά μου.
Άκου για λίγο τη θερμή τη δέησή μου
σαν το οξυγόνο σ' έχω μέσα στην πνοή μου.

Έλα, της μέθης το κρασί να με ποτίσεις
καυτός στο σώμα στο αίμα να κυλίσεις.
Στιγμή γαλήνης να βρει το πρόσωπό μου
μπρος στα δυο μάτια μου να 'χω τον άγγελό μου.

Έλα, το δάκρυ μου κυλάει στα μάγουλά μου
να σου θυμίσει το σεβντά στα έγκατά μου.
Όραση, γεύση, ακοή, οσμή κι αφή μου
στρέφουν στο χάος αν δεν είσαι εδώ μαζί μου.

Έλα, της μοίρας το κεφάλαιο να γυρίσεις
τους εφιάλτες μου στην άβυσσο να ρίξεις.
Αδυναμία πάλι πιάνω στο σφυγµό μου
δεν το αντέχω άλλο το βάρος στο σταυρό μου.

Έλα, δεν την μπορώ ξανά τη μοναξιά μου
μόνη ελπίδα σ' έχω κρύψει εκεί βαθιά μου.
Κοίτα με κλαίω και το ξέρω είναι ντροπή μου
μα μόνο εσένα αγαπάω στη ζωή μου.

Έλα, σ' εμένα σε προσμένω μην αργήσεις
μες στα δυο χέρια σου και πάλι να με κλείσεις.
Έχω ανάγκη τη μορφή σου ζωγραφιά μου
η σωτηρία μου και η παρηγοριά μου._

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014
Mαρία Πεπικίδου: Συγγραφέας,Ποιήτρια