Καλώς ορίσατε στις ''Απόκρυφες ώρες''

"Σελ.159-166"

Ερωτικό αντάμωμα

Ήταν συγκλονιστικές βραδιές
το πάθος ανεξέλεγκτο.
Ο αισθησιασμός συνεχίζει να ζει
και να τρέφεται απ' τον έρωτά μας.

Παράφορος ενθουσιασμός
με ισχυρή συγκίνηση
κι ο δημιουργός άξονας
σαν μία δυνατή επιθυμία
μ' έντονα συναισθήματα
δένει σαν το γόρδιο δεσμό
την προσδοκία των ονείρων μας.

Απόλυτη ταύτιση χημείας και ψυχής.
Μέγα το μυστήριο που ήρθε
να γλυκάνει τις καρδιές μας.

Κι όταν οι αντιστάσεις καταρρέουν
φτάνεις στο ποθούμενο..
Στο ερωτικό αντάμωμα στην έντονη έλξη.
Προσέλκυση μιας τέλειας ψυχικής
και σαρκικής επικοινωνίας.

Πάλι ανεπαρκής στις σκέψεις μου
για να εκφράσω την πολυπόθητη αυτή αγάπη.
Εκρηκτικό μείγμα ονείρου και ζωής.
Αυτό που πάντα αποζητούσα.
Η δύναμη, η πίστη, η έμπνευσή μου.

Το ψυχογράφημά μου.
Άρρηκτα συνδεδεμένη μαζί σου.




Πώς θες να χωρέσω μια ζωή σ' ένα όνειρο;
Πώς θες να νιώσω ότι εισβάλει η άνοιξη
όταν ανασάνω το άρωμά σου;
Πώς θες ν' αγγίξω ουρανό όταν ο λόγος
για τον οποίο ζω βρίσκεται στη γη μου;

Σαν το στίχος στη στροφή
σαν ένα χτύπο στην καρδιά
σαν μια φλόγα στη φωτιά.
Ανεξίτηλο σημάδι επάνω στο κορμί μας
η πιο δυνατή στιγμή μας.

Πού είναι το όριο της πραγματικότητας;
Στην εκπλήρωση του ονείρου..

Χρόνια περίμενα τη γέννηση αυτού του έρωτα
που έγινε βαθιά αγάπη.

Τον κόσμο όλη τη νύχτα
μες στην αγκαλιά σου να κρατάς.
Σε άλλη διάσταση με χάδια
να φεύγεις να πετάς.

Ν' αντικρίζεις
ένα πρωί σε δυο μάτια τη ζωή.
Να ενδίδει σώμα και μυαλό μ' ένα φιλί.
Σαν είσαι δίπλα μου εσύ._
Στου έρωτα την πόλη

Στης άνοιξης την αγκαλιά
αφέθηκα μαζί σου
του πάθους έγινε φιλί
κάθε αναπνοή σου.

Ζωγράφισες στο σώμα μου
τον κόσμο της αγάπης
έβαλες γης τα χρώματα
κι αρώματα της πλάσης.

Στα μάτια σου άνθισα μπροστά
σαν το μικρό λουλούδι
σαν μια μπαλάντα μουσικής
στο πιο γλυκό τραγούδι.

Πήρες καμβά τον ουρανό
με το γαλάζιο φόντο
άγια μορφή του έδωσες
με τα κορμιά μας μόνο.

Κάθ' ένας χτύπος στην καρδιά
και ένα σκαλοπάτι
στα σύννεφα μια πινελιά
από σταγόνες δάκρυ.

Γέννησες μες στο στήθος μου
τον αναστεναγμό μου
εσύ είσαι ο άνθρωπος
που θέλω στο πλευρό μου.

Στου παραδείσου τα νησιά
με πήγες χέρι, χέρι
χρυσή βροχή μας έλουσε
κι ήτανε μεσημέρι.


Ο ήλιος έδυσε θαρρείς
μέσα από τη ματιά μας
η πούλια κι ο Αυγερινός
στήσαν χορό κοντά μας.

Άγγελοι ρόδα στρώσανε
για να αποκοιμηθούμε
το σύμπαν συνωμότησε
μαζί για να βρεθούμε.

Η νύχτα πέπλο έριξε
ζεστά να μας σκεπάσει
αισθήσεων ξεδίψασμα
η μοίρα να χορτάσει.

Με πόθο τριαντάφυλλα
κόκκινα ποτισμένα
τα πέταλά τους άνοιξαν
για σένα και για μένα.

Οι μέρες έγιναν γιορτή
για το χαμένο χρόνο
τα όνειρα πήραν ζωή
μες στης ψυχής το δρόμο.

Σημάδια λόγια ανείπωτα
άφησες σμιλεμένα
έκλεισες κάθε μου πληγή
με το δικό σου αίμα.

Μου έδωσες γερά φτερά
του ανέμου να πετάω
αντάλλαγμα μου ζήτησες
να σου χαμογελάω.

Αχ θεέ μου πόσο ήθελα
ένα ταξίδι ακόμη
στης συνουσίας τη χαρά
στου έρωτα την πόλη.

Να ντύσουμε τις σκέψεις μας
με καθετί δικό της
ορίζοντες ν' αγγίξουμε
στον ξέφρενο ρυθμό της.

Για δώρο να χαρίσουμε
να 'χει το όνομά μας
καινούργια νότα και παλμό
στης γης τα σύνορά μας.

Να δώσει τέλος στον καημό
μα τέρμα και στον πόνο
να υπογράψει το παρόν
με το δικό της νόμο.

Να παραμείνει αιώνια
το καταφύγιό μας
στολίδι της πολύτιμο
να 'χει το σ' αγαπώ μας.

Να κρύψει τα φεγγάρια μας
στης νιότης το ακρογιάλι
στη μεταξένια θάλασσα
σαν φουρτουνιάσει πάλι.

Και σαν ξυπνήσουμε μαζί
στο ίδιο το κρεβάτι
θα ημερέψει ο λυγμός
της καταιγίδας λάμψη.

Σαν μια ωραία ζωγραφιά
πλάι μου θα κοιμάσαι
να δεις θα πέσουν οι σκιές
όλες να το θυμάσαι.

Με της φωνής σου τη χροιά
τοίχους θα μου γκρεμίζεις
με μιας τους εφιάλτες μου
και φόβους θα σκορπίζεις.

Σχέδια για το αύριο
θα 'χεις ετοιμασμένα
εκεί θα μας προσμένει εμάς
πηγή παραδεισένια.

Κι όταν θα ‘ρθει η καταχνιά
στης μοναξιάς το βράδυ
δίπλα σου θα ‘μαι συντροφιά
να μη σου λείπει χάδι.

Κάθε αυγής ξημέρωμα
θα ζεις να μ' ανασαίνεις
να με κοιτάς να μου γελάς
και να με παρασέρνεις.

Την ώρα που θα με κρατάς
σφιχτά στη φυλακή σου
εθελοντής δηλώνω εγώ
ισόβια μαζί σου.

Κι αν είναι να πεθάνουμε
σαν δύο περιστέρια
πάρε μου τη στερνή πνοή
να φτάσουμε στ’ αστέρια._
Το πρόσωπο της αγάπης 

Θέλω να πιω τα χείλη σου γλυκά για να μεθύσω
των στεναγμών την πύλη σου για πάντα να την κλείσω.
Μες στην ψυχή το πάθος μου στο έχω κρατημένο.
της μοίρας μου το λάθος μου το πιο αγαπημένο.

Τον πόθο που έχω στην καρδιά εσένα για να δώσω
δίπλα σου να 'μαι μια βραδιά τα όνειρα να σώσω.
Να κλείσει κάθε σου πληγή απ' τα δικά μου χάδια
να λιγοστέψει η ποινή στης νύχτας τα σκοτάδια.

Απ' της ζωής μου την πνοή ανάσες θα σου φέρω
θεού αμβροσία για τροφή για να μην υποφέρω.
Να τρέξω αθάνατο νερό ιδρώτας στο κορμί σου
κύμα θαλάσσης γοερό να σύρω την ορμή σου.

Όταν θα έρθει η στιγμή τρελά να σε φιλήσω
σαν θα 'μαστε κι οι δυο γυμνοί θα σ' αποθανατίσω.
Να πάρω φως απ' τη ματιά μες στο βαθύ σου βλέμμα
να ζεσταθώ απ' τη φωτιά που κρύβεις μες στο αίμα.

Της κορυφής μας τον παλμό απλά να σου χαρίσω
και της αγάπης το βαθμό με λόγια να ψελλίσω.
Να γράψω με το δάκρυ μου στο σώμα σου επάνω
να βρω εκεί την άκρη μου του νήματος που χάνω.

Να σ' αγκαλιάσω απ' το λαιμό σφιχτά να σε κρατήσω
λυγμούς και πόνο στον γκρεμό στο τέλος να σκορπίσω.
Ολημερίς θα σε κοιτώ στο πρόσωπό σου αγάπη
ολονυχτίς θα ξενυχτώ στου ουρανού τα πλάτη.

Μέρες γεμάτες προσμονή σαν πρώτα θα τις ντύσω
θα κάνω πάλι υπομονή για να σε συναντήσω.
Σκέψου τις ώρες μας μαζί κι η μπόρα θα περάσει
αυτός ο έρωτας θα ζει ο κόσμος να χαλάσει._
 
Ζωή είναι να τριγυρνάς
στο δρόμο των ονείρων σου.
Ευτυχία είναι να ζεις
αυτό που ονειρεύεσαι."

Δεν υπάρχουν σχόλια: