Καλώς ορίσατε στις ''Απόκρυφες ώρες''

"Σελ.69-80"

Χρώματα ανοιξιάτικα
Βαθύ σκοτάδι στην ψυχή
η πόλη ήσυχα κοιμάται
με μια αδιαίρετη λογική
η σχέση μου με τη ζωή
λυπάται.

Σοφότατη η μνήμη μου
το απροσδιόριστο γυρεύει
με σπάνια τεχνική η μοίρα μου
μεγάλα όνειρα στο φως
στοχεύει.

Τον έρωτα με τη γλυκιά μορφή
μπροστά μου αντικρίζω
και της αγάπης τη στοργή
στο ενδιάμεσο της γης
διακρίνω.

Κινούμαι με βήματα γοργά
με άριστη φιλοσοφία
στο μέρος που ο έρωτας κυβερνά
και ο ρυθμός της ζωής
έχει ουσία.

Αυξάνει χτύπους η καρδιά
απ' το αυτεξούσιο να ξεφύγω
με θάρρος τα εμπόδια ξεπερνά
τις ενοχές του νου στην άκρη
αφήνω.

Μπρος στην απέραντη ομορφιά
πλούσιο πάθος προσεγγίζω
δυο, δυο ανεβαίνω τα σκαλιά
κλείνω βαθιές πληγές
και συνεχίζω.

Φαίνεται μεγάλη διαδρομή
σκέψεις και παλμοί συμβαδίζουν
κόντρα στην ανθρώπινη λογική
οι αισθήσεις μου μια λάμψη
ατενίζουν.

Με ανοιξιάτικα χρώματα
τα μάτια μου πλημμυρίζει
και με της γης όλης τ' αρώματα
τη χώρα των ονείρων μου
στολίζει.

Φτάνοντας κοντά στην κορυφή
τον ουρανό μου αγγίζω
γέφυρα μονάκριβη είσαι εσύ
με μιας όλον τον κόσμο
σου χαρίζω.

Τα όριά μου υπερνικάς
τους φόβους μου γαληνεύεις
μια σύνδεση στο αιώνιο ζητάς
σαν άγγελος στο πλάι σου
με παίρνεις._


Η αγάπη δυναμώνει 
Σε απόκρημνη πλαγιά πώς να πλαγιάσω
ερημιά εάν με αφήσεις θα χαθώ.
Μέσ' απ' τ' όνειρο ξυπνάω και σε ψάχνω
στη δική σου τη ζωή μονάχα ζω.

Η αγάπη μου για σένα δυναμώνει
μες στα χέρια αυτού του κόσμου δε χωρά.
Βγαίνει ο ήλιος μα ποτέ δε ξημερώνει
όταν λείπεις και η νύχτα δεν περνά.

Άδειο τρένο στο σκοτάδι τριγυρίζω
απ' τον πόνο η καρδιά μου δε χτυπά.
Το φορτίο μου στην πλάτη δεν ορίζω
όταν πρέπει εμείς να ζούμε χωριστά.

Τρέχει η ώρα μες στου χρόνου το γρανάζι
κόβει μέρες στο παρόν σου να βρεθώ.
Το μοιραίο παρελθόν ούτε με νοιάζει
όταν βρίσκομαι μ' εσένα που αγαπώ.

Της ψυχής μου τη θωριά εσύ γνωρίζεις
και το βάρος της στους ώμους κουβαλάς.
Με το θάνατο παλεύεις, με κερδίζεις
μες στα χέρια σου με σθένος με κρατάς.

Σαν βαγόνι δίχως φρένα παρασύρω
τα εμπόδια που ο έρωτας γεννά.
Μέχρι νόμους λογικής τους διασύρω
αν δεν είσαι εδώ δε βγάζει πουθενά.

Σκόρπιες σκέψεις με χτυπούν και γονατίζω
δεν αντέχω αν δε σ' έχω αγκαλιά.
Και απόψε σαν το αηδόνι καταλήγω
τραγουδώντας μόνο μες στη σιγαλιά._


Ψυχική απόλαυση 

Το να μοιράζεσαι όμορφες στιγμές είναι χαρά.
Το να τις ζεις είναι μαγεία..

Η απόλαυση της ζωής έχει άμεση σχέση
ως αγαθό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Παρόλο που συχνά συνδέεται
και με άλλες παρόμοιες έννοιες
αποτελεί ανάγκη επιβίωσης.

Είναι η πνευματική και σαρκική ηδονή
η ευφορία, η λύτρωση.
Αναστέλλει ενοχές και επιδιώκει τη χαρά.
Στους δύσκολους καιρούς
γίνεται όαση γαλήνης.

Συνοδεύεται το αίσθημα της ευτυχίας
ως ιδανική λύση κατευνάζοντας καρδιές.
Η έλλειψη ευαισθητοποίησης μειώνεται.

Δεν αποτελεί αμάρτημα η αυτοπεποίθηση
όταν συνδέεται με την αγαλλίαση
την τέρψη, την ανασυγκρότηση..
Είναι ανάταση ψυχής.

Σαν την εμφάνιση του ήλιου
μετά από μια κουραστική καταιγίδα.
Συνέχιση της υπάρξεώς σου.
Είναι παράταση ζωής.

Ο λόγος για τον οποίον ζούμε
που μοιραία μας οδηγεί κοντά στο πηγαίο
αγγίζοντας το εσωτερικό αίσθημα
του έρωτα, της αγάπης, του πάθους._

Γυμνός πόθος 

Γυμνά του έρωτά μας
τα σημάδια
σκηνές μπροστά μας
πρωταγωνιστούν.
Πασχίζουν στα αξημέρωτα
βράδια
στη θέρμη του κορμιού μας
να καούν.

Γυμνός ο πόθος μέσα μας
κρυμμένος
στο βάθος ριζωμένος
της ψυχής.
Γλυκύτατος παλμός
παραδομένος
πρωτόγνωρο το δώρο
της ζωής.

Γυμνά τα ανομολόγητα
λόγια
σε μια απόσταση
αναπνοής.
Παρμένα απ' της μοίρας
τα ευχολόγια
προέκταση μιας νοητής
γραμμής.

Γυμνές οι ώρες σκοτεινά
δωμάτια
απόλυτη συγκέντρωση
του νου..

Στιγμές που όλα γίνονται
κομμάτια
σαν λείπουν δύο άστρα
τ' ουρανού.

Καυτό το δάκρυ στα γυμνά μας
χέρια
μια μάχη δίνεται σώμα
με σώμα.
Στης μέριμνας γυρίζουν
τα λημέρια
η σκέψη μένει στου ονείρου
το χρώμα.

Γυμνά τα χείλη
αποθανατίζουν
αργά και βασανιστικά
φιλιά.
Τις αισθησιακές μας
πράξεις ντύνουν
της προσμονής να σπάσουν
τα δεσμά.

Γυμνές φωνές που την ανάσα
κόβουν
σαν ψίθυροι που είναι
εγκλωβισμένοι.
Οι αναστεναγμοί μας
εκδηλώνουν
τη μέγιστη αγάπη
που μας δένει._

Δρόμους ονείρων 

Άσε τα μάτια μας να πουν
όσα τα χείλη δεν τολμούν
θέλουν να μας μιλήσουν.
Δρόμους ονείρων μας να βρουν
τα χάδια μας για να περνούν
κι οι αισθήσεις να βαδίσουν.

Άσε το πάθος μας να 'ρθει
η λογική μας να χαθεί
τα ένστικτα να ξυπνήσουν.
Στα σώματά μας να κρυφτεί
η διάθεσή μας να ανεβεί
κι οι ορμόνες να σαστίσουν.

Άσε τον έλεγχο να ζει
σε τέλεια υποταγή
διαστάσεις μας να ανοίξουν.
Ρυθμός και ένταση μαζί
διέγερση να πορευτεί
παιχνίδια να αρχίσουν.

Σημεία του κορμιού να βρει
να νιώσει υπέρτατη ηδονή
το δέρμα σαν αγγίξουν.
Σε ζώνες του έρωτα να μπει
το κύμα να ελευθερωθεί
κύτταρα να γεμίσουν.

Άσε τα λόγια να πνιγούν
οι ανάσες μας για να δεθούν
ψιθύρους να γεννήσουν.
Άσε τη μοίρα μας να δει
μία στιγμή εγώ κι εσύ
κι όλα ας ξεκινήσουν._


Χιλιοειπωμένα
Λόγια χιλιοειπωμένα λόγια ερωτικά
ν' απολαύσεις τη σαγήνη γι' άλλη μια φορά.
Αμέτρητα χάδια τρυφερά.
Στην γκρίζα συννεφιά.

Χείμαρρος οι σκέψεις αδυνατούν οι λέξεις
την απόλυτη μυθοποίηση για να πλέξεις.
Άραγε μπορείς ν' αντέξεις;
Θα πονέσεις.

Δεν αρκεί δυο στίχοι απόψε να μιλήσουν
νομίζω ήρθε η ώρα χαρτί να πολιορκήσουν.
Με πράξεις θα τολμήσουν.
Να στο αποδείξουν.

Βίαια διαμάχη η σύγκρουση μετωπική
το κίνημα ξεκίνησε ξέσπασε ταραχή.
Σε δύο παρατάξεις ψυχή και λογική.
Ανάμεσα κι εσύ.

Αντιπαραθέτει το κορμί υψώνοντας φωνή
υφίστανται ζητήματα μ' έμφαση αυστηρή.
Τα ερεθίσματα πολλά.
Η νόηση υψηλή.

Γλωσσικός διχασμός σε γραπτό πλάγιο λόγο
σ' αυτό το χάσμα της στροφής νιώθω να τελειώνω.
Παλμούς κι αισθήσεις ξεσηκώνω.
Όλα τ’ αναστατώνω.
Στους νόμους του πνεύματος εκπλήξεις προκαλεί
έμμεσες πηγές του δικαίου για να βρει.
Με βούληση δυναμική.
Απόλυτη σιωπή.

Στων αρχαίων σοφών τα βιβλία γνώση θεϊκή
ανάγκη για επιβίωση ανάγκη για επαφή.
Ηθικών αρετών αισθητική.
Έλξεων ορμή.

Προσεγγίζει ερωτήματα στ' άδυτα της ψυχής
καταγραφή να γίνει σύσκεψη της στιγμής.
Στους έρωτες της γης.
Στην όψη της ζωής.

Πρόκληση συναισθηματική ετυμηγορία
να καταλήξουν ειρηνικά σε συμφωνία.
Να ζουν το σώμα και η ψυχή
σε τέλεια αρμονία.

Αλληλένδετα αγάπη και έρωτας μαζί
άυλη και ασώματη μια σχέση ισχυρή.
Αψηφώντας τη ζωή.
Αιώνια πνοή.

Παράλογο να δικάσω εσένα που αγαπώ
δικαιοσύνη υπάρχει ας το παραδεχτώ.
Συγγενεύοντας με το θεό
πάλι σε συγχωρώ.

Επιλογή της μοίρας, μοίρας μου πεπρωμένο
σαν πέπλο μυστηρίου της ποίησης δοσμένο.
Αυτοκυριαρχία αγέρωχη γυρεύω, περιμένω.

Της γραφής μου αγγίγματα στα χείλη σου απαλά
γλυκιά απειλή ζεστό φιλί και μια ανοιχτή αγκαλιά.
Λικνίσματα κυμάτων καλοκαιρινά.
Του πόθου θελκτικά.

Στρατηγικά μέτωπα έχουν τώρα διασπαστεί
το σώμα μου και η ψυχή πιστά σε υπηρετεί.
Μα πώς να σ' αρνηθεί, μόνο για σένα ζει.

Διαδοχικά άσκοπα ξενύχτια συναίνεση βουβή
στην εικόνα της σελίδας σημάδια εμφανή.
Της παρουσίας σου η ανατροπή.
Ανοικοδόμηση ριζική.

Σύγκορμη σου ψιθυρίζω κρυμμένα μυστικά
η ένταση βιώνεται με ρήματα απλά.
Μέσ’ απ' την καρδιά χτυπώντας γοργά.

Για να σβηστεί κάθε λογής πόνος προσωρινά
επέκταση σχεδίου με όνειρα τρελά.
Λόγια χιλιοειπωμένα λόγια ξακουστά.
Θα σ’ αγαπώ παντοτινά.

Διαδραματίζοντας τα πάθη στην καρδιά
άλλη μία ενότητα στο φως αντανακλά. 
Κείμενα σχολιασμού, όλα αποδεχτά._

Μέχρι θανάτου 

Αυτή η αγάπη δυναμώνει
αισθήσεων νόμους δικαιώνει.
Τον έρωτά μας για να υμνήσω
καρδιές ανθρώπων να συγκινήσω.

Κύρια αιτία απεικονίζει
σε πλήθος στίχων ξεχειλίζει.
Να μη σε χάσω πως το φοβάμαι
μέχρι θανάτου δίπλα σου θα ‘μαι.

Είσαι ο λόγος που ξεχωρίζει
για σένα η γη κύκλους γυρίζει.
Σ' αυτή τη μάχη θα πολεμήσω
ελπίδες έχω πως θα κερδίσω.

Δεν ξέρω τι ζωή απομένει
τι άλλο άραγε περιμένει.
Ένα έχω μόνο δεδομένο
μέχρι θανάτου θα σε προσμένω.

Η απουσία σου με σκοτώνει
σ' έχω στην σκέψη κι αυτό με σώνει.
Δρόμους ονείρων να περπατήσω
στιγμές δικές μας να αναστήσω.

Στ' άκρα θα φτάσω κι όπου με βγάλει
δίπλα σου να 'μαι κι αυτό μου φτάνει.
Τον κόσμο όλο να σου χαρίσω
μέχρι θανάτου να σ' αγαπήσω.

Μόνο η ψυχή μας καταλαβαίνει
της νιότης χρόνια ξανά μας δένει.
Το ασυγχώρητο να συγχωρήσω
πλάι σου να 'μαι κι ας ξεψυχήσω._


Δεν υπάρχουν σχόλια: