Καλώς ορίσατε στις ''Απόκρυφες ώρες''

"Σελ.81-91"


Σ’ αγαπώ τόσο πολύ
Το πιο όμορφό μου ποίημα, εσύ
που νόημα δίνεις στη ζωή.
Η σκέψη σου με οδηγεί
στου έρωτα την κορυφή.

Ακούω συνεχώς
τη δική σου φωνή.
Στο κορμί μου σε νιώθω
σε κάθε πτυχή.
Το άγγιγμά σου ζητάω
κάθε στιγμή.

Αγάπη μου ανάσα μου γλυκιά μου πνοή.
Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ τόσο πολύ.

Αν λίγος είναι ο ορισμός..

Μέτρα τα νερά των ποταμών
των ουρανών τ’ αστέρια
μέτρα τα πλάτη των βυθών
με τα δικά σου χέρια..

Θέλεις πιο δυνατά να το πω;

Να φτάσει σε όλη την έκταση της γης..
Στη μέγιστη ένταση της μουσικής..
Του κεραυνού της αστραπής;

Μα εγώ δεν είμαι ποιητής..

Απλά μονάχα με δυο λέξεις θα σου πω
να θυμηθείς..

_Ζωή μου πιο πολύ απ’ όλα σ' αγαπώ.

Στου απόηχου τη σιγαλιά
Πλησίασε τα χείλη μου

φιλί για να σου δώσω

ορθάνοιχτη η πύλη μου
σαν θα σε ανταμώσω.

Σαν χτύπος έλα της καρδιάς
για να μ' αναστατώσεις
κρύψου στην άκρη της ματιάς
εικόνες να μου σώσεις.

Μπες μες στης γης την αγκαλιά
η άνοιξη ν' ανθίσει
περίμενε από παλιά
τον έρωτα ν’ αγγίξει.

Στη μαγική ακρογιαλιά
πλάι μου σαν ξαπλώσεις
στου απόηχου τη σιγαλιά
τα χάδια μου θα νιώσεις.

Να ξεχυθεί σαν ποταμός
το νέκταρ της αγάπης
η έκσταση κι ο συνειρμός
στα ύψη όταν θα 'ρθεις.

Να ενωθούν τα βλέμματα
στου πόθου την αρμύρα
του πάθους τ' αποθέματα
μέσ' από σκέψεις πήρα.

Γλυκιά παραίσθηση του νου
ώ θεία μελωδία
έκρηξη γης και ουρανού
δική μας συνουσία._


Το θάνατο νικάς 

Ακόμη και το θάνατο νικάς

στου ονείρου τον παράδεισο με πας
όταν λες πως μ' αγαπάς.
Ακόμη και τα δάκρυα σταματάς
αν μες στην αγκαλιά σου με βαστάς
και στα μάτια με κοιτάς.

Ακόμη και τους νόμους ξεπερνάς
σ' εμένα όταν για έρωτα μιλάς
τη βαθιά θλίψη σκορπάς.
Ακόμη και το σύμπαν μου κρατάς
τα πάντα εξαιτίας μου τολμάς
τη ζωή μου αναγεννάς.

Ακόμη το κορμί μου τυραννάς
με λόγια και με ψίθυρους καρδιάς
σαν θεός με κυβερνάς.
Ακόμη μέρα νύχτα ξενυχτάς
παρθενικά ταξίδια αρχινάς
πλάι μου να τριγυρνάς.

Ακόμη και τα λάθη μου ξεχνάς
στ' αλήθεια μόνο εσύ με συγχωράς
δεδομένο κι αν πονάς.
Ακόμη κι αν πληγές μου κουβαλάς
μου λες και την ψυχή σου εσύ πουλάς
αν στα χείλη με φιλάς.

Ακόμη και τη μοίρα πολεμάς
ανάβεις φλόγες θέλγητρα ξυπνάς
τις ανάσες μου μετράς.
Ακόμη και το χρόνο κυνηγάς
της λογικής την τρέλα αναζητάς
αρκεί να βρεις ώρες για μας._












“Μα πώς μπορείς να κρυφτείς απ' την καρδιά;
Έτσι κι αλλιώς τα ξέρει όλα.

Ας ακούμε πάντα την καρδιά μας.
Ίσως όλοι να κάνουν λάθος..
Εκείνη ποτέ.

 


Τελευταίο άγγιγμα 

Η αρχαιότερη γλώσσα..

Άγγιγμα σώματος, άγγιγμα ψυχής.
Ένα τέτοιο δυνατό άγγιγμα, μου άλλαξε τη ζωή.
Με αστραπές φώτισε τον ουρανό μου
κι έδιωξε της νύχτας το σκοτάδι.
Ανέγγιχτη σφραγίδα στο κορμί μου όπως όταν τα παραμύθια ζωντανεύουν. Φαινόμενο με απόλυτη αξία.

Ένας υπέροχος κόσμος άνοιξε τα πορτοπαράθυρά του
θέλοντας να περιγράψει την έντονη έλξη μας
ώστε να λάμψει της καρδιάς μας η αλήθεια
επισφραγίζοντας την αγάπη μας.
Γοητεύτηκε απ' τον έρωτά μας.
Εραστές του ονείρου, κυνηγοί της αιώνιας χαράς.
Πρωταρχικά συναισθήματα γεννήθηκαν
δίχως μέτρα, κανόνες και όρια..

Πηγή ζωής, νέκταρ και αμβροσίας.
Ταξίδι συναρπαστικό που καταργεί το θάνατο
και γεννά αθανασία. Θα τολμούσα να πω ότι το πνεύμα της αγάπης κατοικεί μέσα μας. Πλέον δεν έχει εξουσία
τίποτε να μας χωρίσει..

Η πίστη μας δυναμώνει, η ελπίδα μας δίνει φτερά
αιχμάλωτοι στο πρωταρχικό σχέδιο του Θεού
ανταλλάσσοντας όρκους, αστείρευτης αγάπης και αφοσίωσης. Σαν τη φύση που διψά απεγνωσμένα
για τις στάλες της βροχής διψώ για το φιλί σου.
Σαν την ένωση που έχει ανάγκη ο ουρανός
και η γη έχω ανάγκη το κορμί σου.
Το τελευταίο μου άγγιγμα είσαι εσύ..
Αισθήσεων, σώμα και ψυχή μόνο δική σου._

Γλυκιά ζωής λαβωματιά 

Στα κύματα του πάθους
στα ποθητά νερά του
στα δώματα του βάθους
πλήθος τα όνειρά του.

Κι εμένα παρασύρανε
στον ξέφρενο χορό τους
το σώμα μου διασύρανε
στον έντονο ρυθμό τους.

Στο πέλαγος σαν ναυαγός
προσμένοντας εσένα
παλεύει γη και ουρανός
μες στα δικά μου χέρια.

Χτυπούν με πόθο την καρδιά
και το κορμί ξεσπάει
ανάβουν του έρωτα φωτιά
τις φλέβες διαπερνάει.

Να νιώσεις θέλω τον παλμό
τη θεία μελωδία
χορδής ανάσα και σφυγμό
αίσθησης τυραννία.

Μονάχα εσύ ταρακουνάς
του σύμπαντος την πλάση
συθέμελα γερά κρατάς
της λογικής την τάξη.

Γλυκιά ζωής λαβωματιά
άγγιγμα της ψυχής μου
της μοίρας μου χαραματιά
απάγκιο της πνοής μου._

Σαν όραμα γλυκό 

Ήρθες σαν άγγελος γλυκός
κοντά μου να πλαγιάσεις
πλάι μου ήλιος δυνατός
ζεστά να μ' αγκαλιάσεις.

Νόμιζα όνειρο πως ζω
που γρήγορα τελειώνει
ήσουνα θαύμα αληθινό
που όλα τ’ αναστατώνει.

Να φυλακίσω τη στιγμή
που είσαι εδώ μαζί μου
το πάθος να ελευθερωθεί
κι η δόλια η λογική μου.

Η μοίρα σου να γίνω εγώ
κι εσύ το πεπρωμένο
το απροσδόκητο να δω
κι ότι είναι δοσμένο.

Στα χάδια σου να υποταχτώ
και να με εξουσιάζεις
για σένα να θυσιαστώ
όσο με εκστασιάζεις.

Με την ψυχή να σ' αγαπώ
να σε μεταρσιώνω
κι όλη με πόθο να δοθώ
να σε μετουσιώνω.

Θάλασσα γη και ουρανός
ζωή παραδεισένια
όλος ο κόσμος του φωτός
μες στα δικά μου χέρια.

Ερωτική συνεύρεση
σε πλήρη αρμονία
με ελεύθερη προαίρεση
η δική σου παρουσία.

Υποσυνείδητα περνάς
και πιο βαθιά στο αίμα
θες στην κορύφωση ζητάς
να πάμε ως τ' αστέρια.

Μέσ' απ' τα πλάτη του μυαλού
κλέβεις το λογισμό μου
πέρα απ' τα όρια του θεού
φτάνεις το συνειρμό μου.

Κι όλοι οι χτύποι της καρδιάς
αγγίζουν ως το τέρμα
πλησιάζεις και παρακαλάς
σαν χάνεσαι στην τρέλα.

Και του κορμιού οι αισθήσεις μας
το χρόνο σταματάνε
κι όλες οι διαισθήσεις μας
την ένωση ζητάνε._

Της αγάπης μας το στέκι 

Κλείσε τα μάτια στ' αστέρια να σε φτάσω
σβήσε τον ήλιο, φεγγάρι να σου ανάψω.
Δώσ’ μου τα χέρια και ακολούθησέ με
πλάι μου να 'σαι σφιχτά αγκάλιασέ με.

Χάνω τον κόσμο σαν λείπεις μακριά μου
ψάχνω εσένα μοναδική χαρά μου.
Σ’ έχω ανάγκη θεέ μου στήριξέ με
δύναμη δώσ’ μου και παρηγόρησέ με.

Πάμε στο σύμπαν ψηλά να σ’ ανεβάσω
το αθάνατο νερό να σε κεράσω.
Σαν την άγρια θάλασσα φίλησέ με
στο αχόρταγό της κύμα τύλιξέ με.

Νιώσε τους χτύπους στο βάθος της καρδιάς μου
πάρε απ' τον κόρφο τη φλόγα της φωτιάς μου.
Σπάσε τα τείχη και ελευθέρωσέ με
θέλω να ζήσω κοντά σου λύτρωσέ με.

Πάνω στα σύννεφα κλίνη θα σου στρώσω
στο προσκεφάλι σου δίπλα θα ξαπλώσω.
Ως τον όγδοο ουρανό ταξίδεψέ με
με του έρωτα ανάσες μέθυσέ με.

Ολοκαύτωμα το σώμα πυρκαγιά μου
με κοιτάς μ’ αγγίζεις ως τα σωθικά μου.
Στου κορμιού σου το κελί φυλάκισέ με
στων παθών την κορυφή ανύψωσέ με.

Έλα να πάρουν πνοή τα όνειρά μου
να σ' αντικρίσω και πάλι εδώ μπροστά μου.
Χιλιάδες σκέψεις ξανά θ' αναστηθούνε
στης αγάπης μας το στέκι σαν βρεθούμε._

Όταν ο έρωτας προστάζει 

Κλείσε τα μάτια σου κι αφέσου
ένα ταξίδι θα σε πάω
αυτό που θέλεις ονειρέψου
την πένα στ' όνειρο βουτάω.

Φτιάχνω το χάρτη της αγάπης
σ' ένα κομμάτι του ουρανού
είναι μιας έντονης ανάγκης
παρέμβαση του συνειρμού.

Εικόνες που 'χεις στο μυαλό σου
με τις δικές μου θα συνδέσω
μια σκέψη μες στο λογισμό σου
με χρώμα πάθους θα σου πλέξω.

Φιλιά γεμάτα θα σου δώσω
τολμά τα πάντα η φαντασία
της γης τα σύνορα θα κόψω
βαθύτερη να 'ναι η ουσία.

Το χτυποκάρδι της ψυχής σου
αρκεί να φτάσει ως το τέρμα
λάμψεις να δεις του παραδείσου
να πεις πως άγγιξες την τρέλα.

Όταν ο έρωτας προστάζει
και τα κορμιά μας εκτελούν
στο στήθος η καρδιά φωνάζει
μαζί την έκσταση να δουν.

Σαν έχουν έλεγχο τα χέρια
πάνω στο σώμα που ζητάει
νομίζεις φτάνεις ως τα αστέρια
και η ζωή ξαναρχινάει._

Μείνε 
Κοιτάζω στο τζάμι πάλι φεύγεις
αντίο στα χείλη επιλέγεις.
Τους δείκτες του χρόνου πάλι σταματάς
τι νόημα θα έχει η ζωή για μας.

Σαν έρθουν της νύχτας οι αισθήσεις
ξανά θα γυρνούν οι αναμνήσεις.
Στου πόνου τη θλίψη τάχα μου μιλάς
ανάσες δικές μου κρατάς..

_Μείνε..
Οι χτύποι της καρδιάς στο στήθος μου γίνε..
Τώρα..
Μισή η ζωή που λείπεις εσύ.
Μείνε..
Στον γκρίζο ουρανό ο ήλιος μου γίνε..
Τώρα..
Με βλέμμα θολό στιγμές μας μετρώ.

Για πεσ’ μου τι θες να απαντήσω
ακόμα τι να σου αποδείξω.
Σαν χθες μου είχες πει πως θα μ' αγαπάς
καρδιά μου, πού φεύγεις, πού πας;

_Μείνε..
Οι χτύποι της καρδιάς στο στήθος μου γίνε.
Τώρα..
Στο ψέμα ζητώ αλήθειες να βρω.

_Μείνε.


Δεν υπάρχουν σχόλια: